| Voor gehuwden regelt de wet veel. Voor samenwoners regelt de wet weinig tot niets. Wel is het zo, dat veel wettelijke regels openstaan voor samenwoners, maar dan moet aan een aantal voorwaarden worden voldaan. Een daarvan is het moeten hebben van een notarieel samenleefcontract. Een samenleefcontract is, hoe vreemd het ook klinkt, niet zozeer van belang voor het samenwonen, maar heeft met name nut en noodzaak bij uit elkaar gaan en bij overlijden van een van de partners. Tijdens het samenwonen kan het contract van belang zijn in verband met het huren van een woning, werkgeversregelingen, collectieve verzekeringen, et cetera.
Bij uit elkaar gaan bepaalt het contract met name, dat beiden vooralsnog recht hebben in de woning te blijven wonen (de vertrekkende partner moet namelijk wel de mogelijkheid hebben andere woonruimte te vinden). Verder bepaalt het contract voor die situatie dat elk van de partijen recht heeft op teruggave van zijn of haar eigen inbreng (eigen geld in de woning, inboedelgoederen), en dat partijen de gemeenschappelijke bezittingen moeten gaan verdelen. Op dat punt kan het van belang zijn om vooraf lijsten van aanbrengsten te maken. Dit is een bewijsovereenkomst waarin is vastgelegd wie wat aan inboedelgoederen of eigen geld heeft ingebracht, zodat daarover bij uit elkaar gaan geen discussie kan ontstaan.
Het samenleefcontract wordt echt van belang bij overlijden van een van beiden. Voor die situatie kan het samenleefcontract vastleggen dat bij overlijden van een van de partners het gemeenschappelijke bezit (met name de samen gekochte woning en de inboedel) volledig eigendom wordt van de langstlevende partner, dus niet vererft naar de familie van de overledene. Door dit via het samenleefcontract vast te leggen, wordt ook direct gerealiseerd dat dit gebeurt zonder heffing van erfbelasting. Vaak is aan de hypotheek een levensverzekering gekoppeld. De fiscale regelgeving bepaalt, ruw gezegd, dat als iemand overlijdt en er komt daardoor een polis tot uitkering en de overledene heeft direct of indirect geheel of voor een beetje meebetaald aan de premies van de verzekering, dat dan de uitkering volledig belast is met erfbelasting.
Als de partners geen samenleefcontract hebben gemaakt, wordt de samenleefpartner als 'vreemde' beschouwd voor de erfbelasting en valt deze daardoor onder het hoge derdentarief. Opgeteld heeft dat als effect dat ruw genomen 30% tot 40% van de uitkering van de polis als erfbelasting aan de fiscus moet worden afgedragen. Dit is makkelijk te ondervangen door een samenleefcontract. Want de fiscus laat de polis buiten de heffing als er een samenlevingscontract is opgesteld! Bovendien als partijen zes maanden aaneensluitend hebben samengewoond en ingeschreven hebben gestaan op hetzelfde woonadres en zij zijn fiscale partners voor de Inkomstenbelasting, dan worden de partners ook voor de erfbelasting als partners behandeld, hetgeen een hoge vrijstelling voor de erfbelasting met zich meebrengt.Tenslotte is het hebben van een samenleefcontract noodzakelijk om aangemerkt te kunnen worden als partner voor een nabestaanden-uitkering of een nabestaandenpensioen.
Het maken van een samenleefcontract is dus eigenlijk wel noodzakelijk, zeker wanneer de partners gaan samenwonen in een eigen woning. Maar ook als partners samenwonen in een huurwoning kan het maken van een samenleefcontract heel verstandig zijn, juist bijvoorbeeld in verband met de nabestaandenregelingen. Maar ook in combinatie met testamentaire regelingen is het maken van een samenleefcontract noodzakelijk, enerzijds in verband met het zijn van partners voor de erfbelasting, anderzijds voor het geval er kinderen zijn, om zo te kunnen vastleggen dat als een regeling wordt gemaakt voor de langstlevende, de kinderen dat niet kunnen aanvechten. Uiteraard is Stotijn Notariaat u hierbij graag van dienst. Voor een nadere bespreking of nader advies kunt u natuurlijk altijd contact opnemen met ons kantoor.
|
